Een interpellatie die nooit aangevraagd had moeten worden en die vervolgens ook niet doorging.

De gemeenteraad heeft naast een zgn. kaderstellende taak (beleidsvorming) ook een controlerende taak. De raad wordt geacht te controleren of het college het beleid zoals dat door de raad is vastgesteld correct uitvoert. De raadsleden beschikken daartoe over een aantal mogelijkheden. Allereerst is het van belang dat je als raadslid juiste en betrouwbare informatie krijgt. Je kunt daar dan vragen over stellen en als je vindt dat er iets niet goed gaat kun je bijvoorbeeld een motie indienen. In het uiterste geval maak je daar een motie van wantrouwen van, maar dat gebeurt gelukkig maar zelden.

Ook kunnen raadsleden gebruik maken van het zgn. interpellatierecht. Dat gebeurt ook niet zo vaak. Het moet dan gaan om een dringende, spoedeisende zaak, die je op korte termijn in de raadsvergadering wilt bespreken. Het betreffende raadslid kan de vragen dan schriftelijk indienen en vervolgens bepaalt de raad wanneer die vragen in de vergadering behandeld gaan worden.

Van het interpellatierecht wordt niet zo vaak gebruikt gemaakt want er zijn nou eenmaal andere mogelijkheden (zoals schriftelijk vragen stellen of een onderwerp agenderen voor de informatievergaderingen), die veel effectiever zijn. Heusden Eén vond het echter deze week wel nodig om van het interpellatierecht gebruik te maken. Dit naar aanleiding van een besluit van het college om een verzoek om een straatnaam te wijden aan de gesneuvelde Nederlands-Indiëganger Kees van Delft af te wijzen. Heusden Eén wilde wel eens weten hoe en waarom en hoe de straatnamencommissie tot dat besluit gekomen was en zo meer en vroeg daarom een interpellatie aan.

Ikzelf was het daar niet mee eens en dat heb ik Heusden Eén ook laten weten, maar men wilde toch doorzetten. Aan het begin van de raadsvergadering heb ik dan ook een voorstel ingediend om de behandeling van de interpellatie uit te stellen en de materie eerst te behandelen in een informatievergadering, waarbij dan de voorzitter van de straatnamencommissie gehoord kon worden. Maar nee, dat voorstel vonden de coalitiepartijen maar niks, de behandeling moest doorgaan en de vragen moesten beantwoord worden. Daarmee zat de voorzitter van de vergadering (de burgemeester dus) in een moeilijke positie want hij is namelijk ook de voorzitter van de straatnamencommissie. Maar dat was kennelijk niet doorgedrongen.

Aan het einde van de vergadering was het dan zover. Heusden Eén mocht haar vragen stellen en toen kwam de burgemeester met een betoog dat hij in een onmogelijke positie kwam te verkeren, dat hij eigenlijk eerst de straatnamencommissie erbij wilde betrekken en dat hij het onderwerp liefst eerst in een informatievergadering wilde behandelen. Zijn voorstel daartoe werd vervolgens direct overgenomen door de gehele raad. Mijn voorstel aan het begin van de vergadering kreeg alleen de steun van de oppositiepartijen; exact hetzelfde voorstel werd enkele uren later door de burgemeester gedaan en toen ging iedereen dus wel akkoord. Kennelijk is het stemgedrag van de coalitie afhankelijk van de persoon die een voorstel indient en is de inhoud van het voorstel niet zo belangrijk.

En zo ging een interpellatie die nooit aangevraagd had mogen worden, aanvankelijk wel door, maar uiteindelijk toch weer niet. De raadsvergadering begint daarmee aardig op een klucht te lijken. Helaas lezen we (onder verwijzing naar mijn column van vorige week) ook dit niet in de krant, want de journalist was ook dit keer allang weer naar huis.

Drunen, vrijdag 15 mei 2009
Kees Musters

P.S.: kijk ook eens op de homepage van deze site. Daar kunt u de nieuwe nieuwsbrief met weer veel actueel nieuws downloaden.

< Vorige		Volgende >