Privatisering lijkt het toverwoord te worden in het gemeentelijk accommodatiebeleid, maar is dat inderdaad het nieuwe wondermiddel?

Deze week werd in de informatievergadering, cluster Bestuur gesproken over een voorstel inzake Kaderstelling Beleid Gemeentelijke Eigendommen. Die kaderstelling moet uiteindelijk leiden tot een nadere uitwerking van het beleid inzake het behoud, het verwerven of het afstoten van gemeentelijke eigendommen. De kaderstelling was nog niet besproken of er lag al een advies gemeentelijke eigendommen 2008 voor. Dat document werd nl. één dag voor de clustervergadering bij de raadsleden thuis bezorgd, kennelijk met de bedoeling om dat ook nog maar even mee te nemen. En tijdens de vergadering werd dan ook nog eens het vuistdikke rapport van het externe adviesbureau Corpo Mission uitgereikt. Kortom discussiestof genoeg.

Het beleid t.a.v de gemeentelijke eigendommen moet vooral geld opleveren om de ambities van dit college te kunnen realiseren. Het college heeft zich al rijk gerekend door vooraf 7 miljoen euro als opbrengst verkoop gemeentelijke eigendommen in de voorjaarsnota en meerjarenbegroting in te boeken. Tijdens de behandeling van zowel begroting als voorjaarsnota hebben wij dat al als niet realistisch beschouwd en het Corpo Mission-rapport bevestigt dat nog eens: er wordt t/m 2011 slechts 4,3 miljoen euro gerealiseerd en dat blijft dus nog ver verwijderd van de 7 miljoen, die het college heeft ingeschat.

"We zitten op een zak met geld", een gevleugelde uitspraak van wethouder Van Mierlo. En die uitspraak lijkt nog eens bevestigd te worden door het eerder genoemd rapport. Corpo Mission heeft namelijk berekend dat de vrije verkoopwaarde van alle gemeentelijke accommodaties (de zgn. WOZ-waarde) ca. 111 miljoen euro bedraagt. De waarde volgens de gemeentelijke administratie is (vaak door jarenlange afschrijvingen) veel en veel lager en dat betekent weer dat de gemeente Heusden over grote zgn. geheime reserves beschikt. Dat is overigens niks bijzonders, want dat geldt voor bijna elke gemeente en voor elk bedrijf. Het punt is dat deze reserves liggen besloten in onroerend goed, gemeentelijke accommodaties die je niet zo maar in contant geld kunt omzetten.

Het toverwoord is dan privatisering. Men wil toe naar meer multifunctionele accommodaties, men wil een clustering van voorzieningen en op die manier zowel maatschappelijke, synergie- en financiële voordelen behalen. In gewone mensentaal, diverse kleinere accommodaties c.q. locaties afstoten en alles concentreren in grotere gebouwen waardoor verenigingen en instellingen ook beter kunnen samenwerken. Daarbij wil men bovendien die grotere accommodaties realiseren via private partijen. De gemeente beschouwt het bezit en beheer van accommodaties niet langer als een kerntaak, maar wil alleen sturen en regie voeren op maatschappelijke doelen, aldus de nota van Corpo Mission.

De gemeente Heusden gaat niet doelmatig om met haar gebouwen, die conclusie is niet nieuw. Gemeentebelangen heeft in 2004 via een motie al aangedrongen op een meer efficiënt beheer van gemeentelijke gebouwen. Die motie is ook raadsbreed gesteund, maar die motie sprak alleen van een meer kostendekkende exploitatie van gemeentelijke gebouwen. Dat is iets anders dan alles verkopen. Privatisering moet naar mijn mening ook geen doel van gemeentelijk beleid worden; het zou hoogstens een van de middelen kunnen zijn om maatschappelijke c.q. politieke doelen te verwezenlijken.

Drunen, vrijdag 5 september 2008
Kees Musters

< Vorige		Volgende >